รีวิว Remarkably Bright Creatures (Netflix) มิตรภาพระหว่างวัยผ่านสายตาปลาหมึกยักษ์

หนังได้ Sally Field วัย 79 ปี นักแสดงรางวัลออสการ์ 2 ตัวมาเล่นเป็นตัวละครหลักมากกว่าปลาหมึกที่ผู้ชมอาจจะเข้าใจผิดจากหน้าหนัง ด้วยบทหญิงชราที่แบกรับความสูญเสียของครอบครัวไว้ในใจ แล้วหันมาพึ่งที่แห่งนี้กับปลาหมึกเป็นที่หลบภัยเยียวยาหัวใจ ก่อนที่จะพบกับ Cameron ชายหนุ่มนักดนตรีที่ชีวิตไม่มีระเบียบและมาตามหาพ่อ เธอจึงเป็นเหมือนคนคอยดูแลชี้ทางให้เขาได้เติบโตขึ้นจากในอดีตที่เขาก็เต็มไปด้วยบาดแผลชีวิตมาเหมือนกัน ซึ่งทั้งคู่ต่างค่อยๆ ทำความรู้จักกัน โดยมีช่องว่างระหว่างวัยคั่นเล็กๆ ที่ค่อยๆ ประสานกันจนกลายเป็นความสัมพันธ์ที่ขาดกันไม่ได้ ซึ่งหนังทำได้อบอุ่นค่อยเป็นค่อยไป ไม่รีบร้อนเล่าเรื่อง โดยมี  Marcellus ปลาหมึกที่เป็นตัวละครสมทบพร้อมเสียงประกอบเล่าเรื่องความคิดอ่านของที่รับฟังและมองมายังมนุษย์ทั้งคู่อย่างเข้าใจมากกว่าที่พวกเขารับรู้ได้ ซึ่งทีมสร้างใช้การผสมระหว่างภาพถ่ายจริงของ Agnetha ปลาหมึกกับ CGI ทำให้ดูแนบเนียนมาก และก็กลายเป็นตัวละครเสริมทำให้เรื่องมีฉากตลกเล็กๆ น่ารัก ท่ามกลางมิตรภาพที่เติบโตของมนุษย์ทั้งสองคนในมุมมของชีวิตปลาหมึกอย่างเขา ซึ่งดูเผินๆ อาจจะเป็นเหมือนคนนอกที่คอยเฝ้ามองมา แต่หนังก็มีบทที่ตบกลับในตอนหลังทำให้เรื่องทุกอย่างขมวดเข้ามาโดยที่ปลาหมึกเป็นคีย์สำคัญที่สร้าปฏิหาริย์เล็กๆ ให้กับเรื่องราวนี้

หนังได้บรรยากาศชายฝั่ง Pacific Northwest ที่งดงาม แสงหม่น หมอกทะเล และเมืองเล็กที่รู้สึกว่ามีชีวิต  โดยที่ฉากหลังของที่นี่คือตัวละครหนึ่งในเรื่อง เพราะมันเกี่ยวข้องกับชีวิตของผู้คนโดยเฉพาะกลุ่มตัวละครวัยชราที่รายล้อมรอบตัว Tova Sullivan ที่อาศัยร่วมกันในเมืองนี้และพยายามให้แผลใจของเธอหายไป โดยไม่ต้องเกษียณตัวเองไปอยู่บ้านพักคนชรา

แต่หนังก็มีจุดด้อยตรงตอนจบเดาได้ตั้งแต่ครึ่งแรก ใครที่ดูหนังแนวนี้บ่อยจะเห็นพล็อตแบบนี้ที่ตั้งใจหักมุมให้ซึ้ง ซึ่งสำหรับผู้ชมที่ตามตรงนี้ไม่ทันก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าคาดเดาได้แต่แรกตอนจบของเรื่องนี้ก็ค่อนข้างเรียบเฉยไม่มีอะไรแปลกใหม่นักครับ